Via mijn socials botste ik op de volgende quote: uiteindelijk is verdriet hoeveel je liefhebt.

Deze quote raakt me, niet om de poëtische waarde maar eerder om de pijnlijke waarheid die erin schuilt. Ik ben een persoon die veel liefde geeft, misschien zelfs te veel. Door het feit dat ik heel mijn leven ben blijven geven, heb ik niet gemerkt dat mijn eigen vaatje leeg raakte, en uiteindelijk uitgeput raakte. Ik geef anderen veel ruimte, ruimte die ik mezelf niet gun. Zo ben ik compleet uit evenwicht geraakt. En wie vangt er mij op als ik mezelf niet kan opvangen?

Dat inzicht kwam er toen mijn adoptiemoeder overleed, en mijn zenuwstelsel op slot ging: gespannen schouders, geblokkeerde heupen, meerdere knopen in mijn darmen en zoveel verdriet dat ik mezelf verloor. Deze lichamelijke blokkade kan ik niet oplossen door veel te slapen. Ik ben verplicht om mezelf te leren liefhebben, met zachtheid en mildheid: mijn volledige zelf omarmend, inclusief mijn adoptietrauma, mijn imperfecties en mijn persoonlijke struggles.

Ik leer nu beetje bij beetje wat het is om niet door te gaan, om mezelf te leren aanvaarden met mijn littekens. De verliezen draag ik, integreer ik, cel voor cel. De Japanse kunst kintsugi legt dat mooi uit. Je breekt het keramieken hart en lijmt het weer aan elkaar met gouden lijm. Mijn littekens zullen altijd zichtbaar zijn, maar ik wil deze leren benaderen met zachtheid. Ik leer mijn littekens te strelen, liefdevol. Dit is iets wat ik nooit heb gedaan. Ik ben altijd streng voor mezelf geweest: goed presteren om niet onder te doen voor anderen, voor anderen zorgen, luisterend oor zijn voor anderen, verbinding zoeken bij anderen, … Nooit heb ik mezelf op de eerste plaats gezet.

Zelfs mijn zoektocht in India was misschien niet helemaal voor mezelf. Ik zocht naar de opvulling van gemis. Ik zocht zelfliefde die anderen voor me moesten invullen. Nu ik op dit punt ben gekomen, kan ik mijn verdriet van mijn verleden beter leren dragen. Er is nog veel verdriet en gemis, maar vooral een overdaad aan liefde die ik mezelf niet durfde te geven, uit angst of omdat ik het nooit leerde.

Maar vandaag kies ik voor een andere weg. Ik geef mezelf tijd. Niet als luxe, maar als noodzaak.

Ik leer in het moment te blijven, en volop te genieten.

Met mijn jongste zoon en enkele dierbare vrienden bezoek ik het Koninklijk Paleis. De jongens vinden het interessant maar wilden eigenlijk eerder onder hun tweetjes plezier maken. Ik voel een vleug van geluk als ik hen aanschouw: jong en op zoek naar hun eigen wereld. Na het bezoek aan het paleis wandelen we verder naar de Grote Markt, en passeren vervolgens langs Manneken Pis, voor een keertje niet uitgedost in een speciaal gewaad.

Ik gun mezelf een kop heerlijke chai, een kop die me vanbinnen verwarmt, die me mijn ogen laat sluiten en bewust laat ademen. Ik maak opnieuw verbinding met mijn lichaam, iets wat hopelijk een automatisme zal worden. De dag sluit ik af met een scampi biryani, in het gezelschap van mijn man die me aanvaardt zoals ik ben. Dankzij hem voel ik me gezien, zonder meer.

Het was geen groot iets. Geen therapie, geen retraite, geen levensveranderende openbaring. Maar het was van mij. Een paar uur waarin het gewicht even van mijn schouders mocht. Waar ik lachte. Waar ik wandelde aan een tempo dat mijn lichaam aankon. En hier is iets kleins maar belangrijks: mijn spieren verbeteren. Langzaam komen ze terug. Na maanden van spanning en pijn voelt dat als een stille overwinning.

Verdriet is hoeveel je liefhebt. Maar misschien, heel misschien, is leren van jezelf houden ook deel van het rouwproces. Niet als vervanging voor de liefde die je anderen geeft, maar als fundament. Je kunt niet blijven schenken uit een vat dat je nooit bijvult.

Ik ben er nog niet. Het zenuwstelsel is nog aan het herkalibreren. De tranen komen nog steeds op onverwachte momenten. Maar vandaag koos ik voor mezelf. En dat is een begin.

© An Sheela 🌺