An Sheela's blog

Hier zit ik dan, achter mijn scherm. Mijn schouders zijn gespannen, mijn buik krimpt ineen, mijn hersenen draaien op volle toeren. Ik heb het koud maar een extra trui helpt niet om mijn lichaam op te warmen.

We zijn twee weken verder sinds de lancering van mijn blog. De reacties zijn er van allerlei aard. Ik hou me vast aan mijn (nu al) 33 volgers. Allemaal mensen die stuk voor stuk (oprecht) geïnteresseerd zijn in mijn verhaal, in mijn avontuur en zoektocht. Daarvoor wil ik iedereen op zich al bedanken.

Naast de volgers zijn er ook mensen die mij afraden deze zoektocht te doen en me aanraden het verleden te laten rusten. Maar ik laat hen in hun overtuiging. Toch raakt het me. Met deze blog wil ik niemand bruuskeren maar wel eerlijk delen wat er in mijn omgaat nu ik in de zoektocht naar mijn origine verzeild ben geraakt.

In de twee voorbije weken heb ik een gesprek gehad met het afstammingscentrum, heb ik de familie ontmoet die me vanuit India naar België heeft gebracht, heb ik getuigenissen van mede-geadopteerden mogen ontvangen, en zelfs reikende handen mogen ervaren van mensen die me écht willen helpen. Bovendien heb ik met Renate (zie blog www.tussen-india-en-korea.be) een podcast opgenomen over onze gevoelens als volwassen geadopteerden. Ook daar zijn verschillende enthousiaste reacties op gekomen. Wat doet dit allemaal met me?

Het afstammingscentrum heeft wegwijs gemaakt in mijn dossier: de waarde van de papieren nakijken en op mijn vragen antwoorden. Ik voel me momenteel gesteund door hen. Het afstammingscentrum is vorig jaar ontstaan. Zij zetten zich in voor mensen die vragen hebben over hun afkomst. Deze mensen kunnen geadopteerden zijn, maar ook mensen die via DNA verwanten willen terugvinden. Dit centrum is momenteel gevestigd in Gent en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse overheid.

Tijdens een dag ‘adoptiedossier-studie’ met mijn vriendin Iris, die me zal vergezellen naar India, hebben we heel wat contactgegevens verzameld in een Excell-Sheet. We hadden al verschillende tabbladen aangemaakt (To-do Lijst, DNA-matches, Contactpersonen, nuttige adressen, …). Dit document is voor ons een goede basis en we vullen de tabbladen steeds aan met nieuwe details. Tijdens dit titanenwerk viel ik op een adres, achtergelaten door mijn ouders. Nieuwsgierig ging ik op het internet zoeken naar de locatie in Google Maps. Ik was verwonderd! Het adres ligt in Franstalig gebied. Toeval of niet? Ik ben mijn leven in België immers begonnen in Vlaanderen, om op 23-jarige leeftijd te verhuizen naar Wallonië. Na wat detective- en speurwerk vinden we een telefoonnummer. Vol spanning neem ik de telefoon. Mijn hart bonst in mijn keel, en ik kijk naar Iris die me een bemoedigend knikje geeft. Ik krijg mijn zenuwen onder controle en ik leg het doel van mijn telefoontje uit. Het gesprek duurt veel langer dan waar ik op had durven hopen. Enkele dagen daarna stond ik voor het huis van deze bijzondere familie. Met knikkende knieën belde ik aan. Het eerste contact verliep heel vlot en er zal zeker een tweede ontmoeting komen in de nabije toekomst.

Het aantal geadopteerden en het aantal mensen rondom mij dat me steunt in mijn stappen, stappen die ik een jaar geleden voor onmogelijk zou gehouden hebben, geven me een warm gevoel. Ik voel me gedragen en ben dan ook vastberaden om mijn waarheid aan het licht te krijgen.  Niet kost wat kost, maar wel in verbinding met mezelf, iets wat voor mij een compleet nieuwe uitdaging is, maar tot nu toe is het de moeite waard. Ik slaap weinig, soms heb ik ’s morgens het gevoel dat ik heel de nacht ‘gewerkt’ heb. Deze zoektocht kruipt in mijn kleren. Maar diep vanbinnen voel ik dat mijn stappen nodig zijn, ze zijn nodig voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving die misschien op deze manier begint te begrijpen dat het ‘red-het-kind-verhaal’ van adoptie de nodige kanttekeningen heeft.

Deze blog wordt mee ondersteund door het Afstammingscentrum en a-buddy.

• www.afstammingscentrum.be: info@afstammingscentrum.be
• www.a-buddy.be: a-buddy is er voor en met geadopteerden

Eind september 2021…

Een restaurantje met 2, mijmeren naar India…

De setting is de perfecte locatie om te dromen van mijn geboorteland. Covid stuurt de plannen alweer in de war. Mijn drang om mijn verleden uit te spitten stijgt met de dag.

Mijn lichaam voelt zich kiplekker in tussen de Indische Bollywood-posters en de reusachtige afbeelding van Ganesh, de Indische olifantengod waarvoor ik al mijn leven lang een zwak heb.

Onze bedoeling was om samen met het gezin naar India te reizen in 2022. Maar het wachten valt me zwaar. Mijn man voelt mijn spanning en hakt de knoop door: “Waarom ga je niet met een vriendin?”. Aan de vooravond van het overleg met het piepjonge afstammingscentrum, spreek ik mijn verlangen uit om India te bezoeken, dit verlangen staat in schril contrast met het schuldgevoel dat ik tegenover mijn kinderen ervaar. Het dilemma verscheurt me, maar mijn man moedigt me aan: Hoe kan je nu voor je kinderen een fijne reis organiseren als je zelf nog zoveel verlangt naar je eigen verleden? En ja, hij heeft een punt. Het is een verlossing voor mij, om te beseffen dat hij voorrang geeft aan mijn eigen verhaal. Na een onrustige nacht, neem ik al heel vroeg de auto naar Gent. Onderweg bel ik een vriendin op met de vraag of ze mij zou willen vergezellen tijdens de reis naar ‘de waarheid’? Ze licht me dezelfde dag nog in dat ze mee zal gaan. Ik ben verbluft en tranen bengelen over mijn wangen. Wat een overgave van haar, wat een spanning die van mijn schouders valt, maar die spanning wordt al snel vervangen wordt door nieuwe gevoelens: Hoe moet ik het aanpakken, bestel ik de vliegtuigtickets nu al, neem ik een reisverzekering, stuur ik al een bericht naar het kindertehuis… Mijn hoofd tolt van alle gedachten die over elkaar struikelen.

Al gauw boeken we de tickets naar Patna, de stad waar ik vandaan zou komen. Maar die reservering van de tickets doet mijn lichaam huiveren. Vreemd toch?

Ik ga terug in de tijd, de eerste keer dat ik naar India terugkeerde. Dat was in 2003, met mijn adoptiemoeder. Naast het traumatische effect dat adoptie op mij heeft gehad toen ik India voorgoed verliet, ervaarde ik een hoge dosis stress toen ik weer naar België moest keren, voor de 2^e keer in mijn leven. Bovendien liepen we 3 dagen vertraging op omdat er geen plaats was in het vliegtuig. Dichte mist zorgde ervoor dat onze eerste terugvlucht geannuleerd werd. We moesten noodgedwongen een nacht extra in het hotel verblijven. De dag erop vlogen we naar New Delhi waar opnieuw geen ruimte was voor ons als passagier. De feestperiode was allang geen feest meer voor ons. We werden in een hotel ondergebracht in New Delhi. De volgende poging in New Delhi om een vliegtuig te bemachtigen draaide op niets uit. We moesten gepakt en gezakt een nacht in de transitzone doorbrengen. In 2003 was dat geen pretje, ik zag zelfs een rat door het restaurant flitsen. Ik voelde me smerig, moe en mentaal uitgeput. Ik wilde maar 1 ding: terug naar mijn lief en naar mijn bed.

Tijdens het boeken van de tickets van de reis in april 2022, zag ik die film weer voor mijn ogen passeren, en het angstzweet brak mij uit. Mijn vriendin en ik hebben het dan op een akkoordje gegooid: geen vlucht via New Delhi maar wel een alternatieve connectie vinden, die qua prijs niet duurder zou uitkomen. Ik was opgelucht dat ze zo begripvol was. En dit is nog maar het begin van een avontuur dat nog veel onverwachte wendingen zal kennen.