52. Gewist door de wet

Deze tekst werd geschreven door mijn dochter Sumaya. Met deze tekst verdiende ze een mooie derde plaats in de ‘Concours d’éloquence’ op haar school in juni 2026. Origineel was de tekst in het Frans.

Op 2 november, de dag dat we onze overleden dierbaren gedenken, voel ik veel verdriet, maar ook de nood om mijn dochter in de kijker te zetten. Verdriet kan samengaan met trots en kijken naar de toekomst. Hoe zal zij haar positie innemen in de maatschappij als opgroeiende jongvolwassene? De tekst die ze schreef kaderde in het kiezen van een wet, en deze te linken aan een actuele problematiek. Het was heel mooi om haar groeiproces tijdens het schrijven van deze tekst te mogen aanschouwen. Ik vind het alvast een krachtig signaal van ‘The Next Gen’. Zij zijn immers de toekomst en zullen onze bekommernissen meenemen en poleisten naar hun eigen visie en overtuigingen.

Ik ben geboren in India, maar ik weet niet wanneer – niet op welke precieze datum. Ik ken mijn leeftijd niet, en mijn familie ook niet.

Toen ik iets ouder was dan een jaar, werd ik samen met andere, eveneens geadopteerde kinderen met het vliegtuig naar België gebracht. Zonder te weten of we ooit onze herkomst, onze wortels, zouden terugvinden.
We voelden vooral angst en verwarring – we waren weggerukt uit ons thuis, ontworteld.

Ik ben hier opgegroeid – in Vlaanderen – bij mijn adoptieouders.
Vanaf het moment dat mensen opmerkingen begonnen te maken over mijn huidskleur, begon ik me vragen te stellen, te veel vragen. Waarom behandelen mensen mij anders? Hoe ziet mijn geboorteland eruit?

Deze vragen die gesteld worden, zijn de vragen van An Sheela Jacobs, mijn mama. Een vrouw die al jaren naar haar biologische familie zoekt en nooit opgeeft, ondanks het feit dat India vandaag het dichtstbevolkte land ter wereld is.
Ik, haar dochter, voel hoe uitputtend en soms demoraliserend haar zoektocht kan zijn. Maar haar moed maakt diepe indruk op mij en inspireert me enorm. Ik zou me geen leven zonder haar kunnen voorstellen.

En u? Kunt u zich een leven voorstellen waarin u uw ouders, uw familie niet kent? Waarin een groot deel van uw identiteit is uitgewist?

Artikel 6 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens stelt dat ieder mens, waar hij zich ook bevindt, recht heeft op erkenning als persoon voor de wet. Met andere woorden: elke burger heeft het recht om door de wet erkend te worden, een naam, een nationaliteit en een legaal bestaan te hebben, ongeacht het land van herkomst, en heeft recht op de bescherming daarvan.

In India gebeurde het vaak dat de papieren van wezen werden vervalst om gemakkelijk van hen af te komen. An Sheela werd slachtoffer van dit proces.
Mijn mama kwam in België aan met een nieuwe voornaam, een nieuwe geboortedatum en zelfs een nieuwe geboorteplaats in haar papieren. Jarenlang geloofde ze dat ze precies wist waar ze vandaan kwam en hoe oud ze exact was.
Vandaag is dat niet meer het geval…
Toen ze in 2022 terugkeerde naar India en het weeshuis bezocht dat werd opgericht door Moeder Teresa – waar mijn mama zoveel jaren geleden woonde – kwamen sommige van deze leugens aan de oppervlakte. Het bewees dat Moeder Teresa de realiteit achter het verhaal van mijn mama en dat van zoveel anderen heeft achtergehouden.

Er hebben wereldwijd nog tal van andere illegale adoptieprocedures plaatsgevonden – kinderroof, ontvoeringen – die allemaal diepe, scherpe wonden hebben achtergelaten.

Zoals de naam al zegt, waren deze illegaal en vonden ze dus plaats in strijd met de wet.

Mijn ouders moesten in Wallonië trouwen, terwijl ze absoluut in Vlaanderen wilden trouwen  – waar hun huwelijk werd geweigerd omdat mijn mama geen geboorteakte had.
Is dat niet diep onrechtvaardig?
Mijn mama werd niet alleen op zeer jonge leeftijd van haar wortels weggerukt, maar bovendien is ze hierdoor in België nooit volledig erkend voor de wet.

Bovendien werd in 2022 het bestaan van illegale adopties erkend door de regering. De Verenigde Naties brachten ook een verklaring uit waarin staat dat illegale adopties misdaden zijn tegen de samenleving en de menselijkheid.
Dat is een beetje aan de late kant, vindt u niet?
Het is inmiddels al jaren aan de gang dat kinderen worden weggerukt uit hun oorspronkelijke cultuur, naar een omgeving worden gestuurd die de hunne niet is, en gedwongen worden te leven in onzekerheid en het onbekende.
Jaren van stilte, van vragen, van geheimen, van strijd om erkend te worden en dezelfde rechten te hebben als ieder ander mens.

De regering heeft ook besloten om toegang te geven tot de archieven, zodat geadopteerden informatie kunnen zoeken die hun procedures vooruit kan helpen. Dat is een goede zaak, een daad van hoop en motivatie voor deze slachtoffers. Maar nogmaals, dit is een beslissing die jaren geleden al genomen had moeten worden. Ja, zoals men vaak zegt: beter laat dan nooit. Maar denk eens aan het aantal mensen dat de zoektocht heeft opgegeven, of aan degenen die niet meer onder ons zijn en zijn heengegaan zonder ooit hun biologische ouders te hebben gekend.

Alle maatregelen die in 2022 zijn besloten, maakten voordien geen deel uit van de wet. Illegaal geadopteerde personen worden pas sinds 4 jaar als slachtoffer erkend. Dit betekent dat hun ‘echte’ identiteit daarvoor niet bestond in de ogen van de wet – die wet die, ik herhaal het nog maar eens, nochtans stelt dat ieder individu recht heeft op de erkenning van zijn rechtspersoonlijkheid.

Kortom, artikel 6 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is van cruciaal belang en zou, zoals het stelt, op ieder individu moeten worden toegepast.
Je identiteit niet kennen is ernstig, maar niet erkend worden voor de wet is onvergeeflijk.

© Sumaya 6/6/2026

Beeld samengesteld door Artificiel Intelligence: ik nodig u uit om de betekenis van de Europese wortels en de wortels van de Indiase Bodhi-boom zelf in te vullen.