48. Incest bij geadopteerden #triggerwarning
#triggerwarning #incest #adoptie
Om het nieuwe jaar in te zetten snijd ik een heftig thema aan. Recent werkte ik mee aan een interview van Sung-Shim Courier van het franstalige magazine Médor. Om het integrale artikel te lezen verwijs ik u naar uitgave 41 van Médor (in het Frans).
Het thema incest bij geadopteerden is serieus onderbelicht. Geadopteerden vallen vaak uit de boot bij onderzoeken omdat er geen systemen bestaan om deze niche-groep zichtbaar te maken. Verschillende initiatieven lagen aan de grondslag van de #metooincest beweging die onstond na de publicatie van het boek ‘La familia grande’ (geschreven door Camille Kouchner, 2021) in Frankrijk. Vele lezers reageerden en deelden hun ervaringen. Meer dan 30000 reacties werden verzameld door de commissie CIIVISE die ten gevolge hiervan een onderzoek deed. De conclusie is hallucinant: elke 3 minuten zou een Frans kind slachtoffer zijn van seksueel geweld. Hierin zijn de geadopteerde slachtoffers mee opgenomen.
In Europa en België wordt er amper onderzoek gedaan naar incest bij geadopteerden. De getuigenissen in het artikel zijn schrijnend. Van seksscènes bekijken in bed met de adoptievader tot het aanraken van intieme delen door een broer of het uitschelden van ‘negerin’ tot moorddreigingen aan het adres van het adoptiekind. Wat maakt dat daders hiermee wegkomen? Wat maakt dat onstabiele personen, alcoholisten en agressievelingen adoptieouder kunnen worden? De screening loopt spaak, vanaf het moment dat de geschiktsheidsverklaring door de familierechter wordt uitgesproken wordt er nog amper contact opgenomen met de adoptiegezinnen. Het adoptiekind staat vanaf dan onder rechtstreeks gezag van de adoptieouders. Om tegen het ouderlijk gezag in te gaan moet het adoptiekind eerst de dankbaarheid doorprikken, de loyaliteit opzij leggen en de kracht hebben om het probleem aan te kaarten. Tegen adoptieouders ingaan is geen sinecure. Adoptiekinderen kampen vaak met een loyaliteitsconflict. Ze waren al niet ‘goed genoeg’ om bij hun ouders van oorsprong te blijven, waarom zouden ze opnieuw afgewezen willen worden? Het triggert het dieperliggende en vaak onbesproken trauma. Het verbaast me dan ook niet dat 1 op de 3 geadopteerden in aanraking gekomen is met seksueel geweld ofwel met incest binnen het adoptiegezin.
Het onderzoek dat werd gevoerd door de Zuid-Koreaanse mensenrechtencommissie (niet de Waarheids- en verzoeningscommissie zoals in het geciteerde artikel geschreven) laat het licht schijnen op enkele rakende cijfers: 33,5% blijkt slachtoffer te zijn van seksuele mishandeling binnen het adoptiegezin. Meer van 4 op 10 duiden hun adoptievader als dader aan, meer dan 3 op 10 verwijzen naar hun adoptiebroer of -zus en meer dan 2 op 10 duiden de entourage van hun adoptiegezin aan als dader. Dat de cijfers nu pas naar buiten komen getuigt van het jarenlange taboe rond deze problematiek. Als reactie op deze publicatie volgden er uiteindelijk excuses op 2 oktober 2025, de erkenning van de geadopteerde slachtoffers is een feit. Maar dit is nog maar het topje van de berg. Er zou een algemeen onderzoek moeten komen naar slachtoffers van incest in adoptiegezinnen. Daders vergoelijken hun daden soms door het feit dat het adoptiekind geen biologische band heeft. Dat zou dus incest in de hand kunnen werken.
Het staat vast dat de begeleiding van geadopteerden tot de dag van vandaag tekort schiet, dat adoptieinstanties én -organisaties de situatie niet au sérieux nemen en dat slachtoffers de terreur van de daden moet blijven ondergaan of de gevolgen er nog steeds van ondervinden. En de daders? Die lopen nog steeds vrijuit!
Laat dit schrijven een warme oproep zijn om de dit thema bespreekbaar te maken. Laten we ook de #metooincest beweging in Vlaanderen, in België én de wereld meer onder de aandacht brengen. Stuur me een mailtje of reageer via een bericht op deze blogtekst.
Heb je nood aan een geprek, contacteer dan:
NL 
FR