Vandaag is het moederdag, zondag 10 mei 2026.

Het is voelt helaas niet als feest voor mij. Ik nam recent afscheid van mijn moeder, dit afscheid raakt aan zoveel lagen van mijn bestaan.

Eerste laag:

Mijn moeder vocht 6 jaar tegen haar ziekte. Net voor de eerste corona-lockdown kreeg ze het zware verdict: vasculaire jongdementie. Ik was toen helemaal van slag door dit nieuws. Hoe zou ik haar kunnen begeleiden in haar ziekte? Wat betekent jongdementie? Wat verandert er precies in haar leven? De vragen buitelden door mijn hoofd. Ze namen zoveel plaats in dat ik een poosje niet kon werken. Veel mensen zouden zeggen: maar An Sheela toch, je neemt je verantwoordelijkheid niet op. Het is maar ziek zijn… Iedereen kan ziek worden… Waarom zou je thuis blijven? Het gewone leven gaat toch door? Als iedereen zou reageren zoals jij, zou de maatschappij niet meer draaien… Het zijn maar enkele van de vele reacties die ik kreeg, ik voelde me écht onbegrepen.

Meerdere lagen:

Voor mij was het alsof heel mijn leven op zijn kop stond. Ik had niet leren rouwen: niet om mijn moeder van oorsprong, niet om het verlies van mijn adoptievader in 2016. De pijnscheuten die ik heb leren voelen probeer ik me voor te stellen bij baby’s die afgestaan worden: hoe overleven zij het afgestaan en verplaatst worden? De helse pijnen die ik nu ervaar:  die konden zij toch niet verwoorden? Alleen huilen kon hun pijn een beetje verzachten, of helemaal niet huilen en alles opslaan in hun binnenste.  Deze gebeurtenis heeft een levenslange impact op een adoptiekind waarvan het verleden van het herkomstland zo snel mogelijk moe(s)t worden uitgewist. Ook veel volwassen geadopteerden hebben, net zoals ik, niet geleerd om met deze gevoelens om te gaan. Wij hechten ons extra hard met andere mensen, om niet meer dit gevoel van afgestaan worden, te moeten doorstaan. Maar omgekeerd kan ook: je niet hechten om deze pijn niet meer te moeten meemaken. Toch onthoudt het lichaam alles. Je niet verbinden met jezelf of met je lichaam betekent dat je in dissociatie bent.

Verbinden:

Vaak is gezond verbinden voor geadopteerden moeilijk. En wat is dat trouwens, gezond verbinden? Dat kan, in mijn ogen, een kind alleen voelen dat bij zijn of haar moeder van oorsprong kan opgroeien. Die binding kan alleen door deze moeder op een natuurlijke manier aangebracht worden. Daarmee zeg ik niet dat er geen andere goede moeders kunnen zijn, maar in die situaties vraagt de binding vaak extra energie. Net zoals een exotische plant die je verpot: een palmboom groeit ook niet zomaar in Europese grond. Die extra zorgen heb ik nodig gehad, maar de zorg voor adoptieouders was er evenmin. Als ouders geen vragen hadden, werd er ook niet naar gekeken. Het schrijven van rapportjes was een verplichting maar er werd zelden iets extra mee gedaan. Hoe ging het écht met de ouders en hun adoptiekinderen, vaak werden maskers niet afgedaan of werd alles als evident bestempeld. Iets van ‘ieder huisje heeft zijn kruisje’ was niet zo van belang. De problemen hang je toch niet buiten? En toch kan het wél nuttig zijn om de lastige situaties te benoemen, en de moeilijke zaken niet te verstoppen. Lotgenotencontact, elkaar begrijpen zonder al te veel woorden… Het heeft mij als geadopteerde zoveel gebracht. Ook nu word ik gedragen door lieve mensen rondom mij. Ze bieden me de zachtheid die mijn hart op dit moment nodig heeft. 

Extra laag: de dood

En alles eindigt normaal gezien met de dood. Het leven is elke dag een beetje dichter bij de dood komen. Zelf ben ik nogal spiritueel geïnspireerd en geloof ik niet graag in een definitief einde maar eerder in wat je als persoon doorgeeft aan de volgende generatie. Wat je DNA meekrijgt geef je door.

De periode voor de dood van mijn adoptiemoeder was intens. De aftakeling, het lijden, het waken, de palliatieve sedatie, het vechten van haar lichaam…  Ik vond het een vreselijke periode, en dat heeft erin gehakt. In mijn lichaam: mijn zenuwen staan gespannen, mijn spieren zijn verkrampt en het verdriet is aanwezig over mijn ganse lijf. Elke cel moet nu opnieuw gevormd worden, zodat het verdriet beetje bij beetje kan wegebben en ruimte kan creëren voor de nieuwe situatie: het leven zonder mijn moeders aanwezigheid. Wie kan ik zijn zonder haar? En ook al was ze door de dementie niet meer bij de pinken, ze bleef tot op de laatste moment mijn moeder. Ze is overleden op 1 mei 2026, bij volle maan.  Zelf had ik haar nog gezegd: ‘Moeke, in de laatste fase van de palliatieve sedatie zullen je organen één voor één uitvallen. Laat het alsjeblieft niet zo ver komen, en stop met ademen voor alles degenereert.’ Ik was zo bang voor die lange lijdensweg. En uiteindelijk heeft ze mijn raad opgevolgd. Maar ze heeft wel een punt gemaakt: terwijl iedereen dacht dat ze 1 mei niet meer zou halen, heeft ze beslist om haar laatste adem uit te blazen net na middernacht op de eerste dag van de nieuwe maand.

Mijn moeder was niet perfect, en ik was niet het perfecte kind. Ik heb wel altijd mijn best gedaan, en zij ook, binnen de ruimte en de mogelijkheden die we onszelf gunden. Ik heb door het feit dat zij zo koppig geen hulp wilde, wél die keuze gemaakt om me te laten begeleiden. En het heeft me tot nu toe heel wat extra gebracht. Ik neem nu tijd om te rouwen, en mijn energie terug op te bouwen. Iets wat ik me eindelijk mag gunnen dankzij de professionele begeleiding die ik nu krijg.

En tussendoor, probeer ik me op aan mijn liefste kinderen op te trekken. Ik ben vereerd dat ik hun moeder mag zijn. Ik ben trots op hen, blij met wat ik voor hen mag betekenen, maar ik verstop me niet als het moeilijker gaat. Want het leven bestaat nu eenmaal uit hoogtes en laagtes. Dat is mijn realiteit. Dit is mijn moederdag betaande uit vele lagen, mijn genuanceerde moederdag.

En hoe we het leven ‘over’-leven als geadopteerden…

Pinkstermaandag, 9 juni 2025, 20u

Dromen over een boekvoorstelling, het overkwam me de voorbije nacht. Hoewel ik het boek zelf niet geschreven heb, bleek het me toch mijn onderbewuste te triggeren. De zoektocht naar een gepaste zaal, de stress om op tijd te komen en vooral de spanning: hoe zouden de anderen op deze kritische publicatie over adoptie reageren … Deze zaken passeerden de revue toen ik nog in mijn bed lag. Ik leefde als het ware mee met de schrijfsters, Kiran Van der Avert en Ae Ra Van Geel die ik beiden heb leren kennen toen ik zelf nogal in de mist zat wat mijn adoptie betreft.

Om 13.30u vertrek ik richting Antwerpen voor de tweede boekvoorstelling in 10 dagen tijd. Kif Kif maakte dit event mogelijk ism Untold Asian Stories. Deze boekvoorstelling is er eentje met een dieperliggende boodschap die ons (geadopteerden) bereikt, raakt, doet voelen/beseffen welke impact adoptie kan hebben.

Er is al heel wat volk als ik toekom, aan de ingang krijgen we drankbonnetjes van de meest schattige aanwezigen. Ik beweeg me door de zaal en neem plaats aan de andere kant van de ruimte. Later zal blijken dat ik me (onbewust) achter de moeder van Kiran heb geplaatst, dat realiseerde ik me in het midden van de boekvoorstelling. Met Jewel, de broer van Kiran, kwam ik op 25 juli 1981 naar België. Jewel maakte deel uit van de duizenden Indiase kinderen die uit de metalen vogel ‘geboren’ werden.

In het boek komen tal van gevoelige én pijnlijke thema’s aan bod: afstand, racisme, hechting, het pleasen, jezelf niet (mogen) zijn want iedereen beslist voor jou dat je dankbaar moet zijn, dissociatie, verplaatsing zijn maar een kleine lijst aan moeilijke situaties waarmee geadopteerden geconfronteerd worden en moeten leren dealen. En soms, zoals in het geval van Jewel, wordt de pijn te groot en is uit het leven stappen de enige optie om die pijn niet meer te moeten voelen. Hoe turbulent het leven van een geadopteerde kan zijn, zo turbulent kan het ook zijn voor de ouders van oorsprong (die vaak het verlies van hun kind verdringen om kunnen te overleven ofwel waarvan hun kind zonder hun akkoord ontnomen werd –  hoe overleef je zo’n verlies…). Maar ook de impact op de adoptieouders is niet te onderschatten. De moeder van Jewel vindt het zeer jammer dat ze zo weinig voor hem ‘kon doen’. Dat ze niet kon vermijden dat zijn leven zo dramatisch zou eindigen. Ik voel haar pijn en tranen prikken in mijn ogen. Ik heb Jewel nooit goed gekend, maar zijn verlies raakt me, ook al was mijn tijd met hem van korte duur.

In het boek komen tal van belevingen van geadopteerden aan bod in de vorm van geanonimiseerde quotes:

• Ik werd seksueel misbruikt in mijn adoptiegezin.
• Er werd vaak gezegd dat ze mij zouden terugsturen als ik niet flink was.
• In mijn land van herkomst was ik misschien gestorven van de honger, maar hier sterf ik elke dag van verdriet.
• Je bent zwart maar je gedraagt je zo wit.
• ‘Jij hebt zoveel geluk’. Wees blij dat ze je niet geaborteerd hebben, was je dan liever een wees geweest?
• …

Al deze uitspraken zorgen ervoor dat een geadopteerde extra moeite heeft om zijn balans te vinden, laat staan zijn eigen identiteit kan ontwikkelen. Uit onderzoek blijkt dat ongeveer de helft van transnationaal geadopteerden sociale uitval kent die aan hun adoptie wordt toegeschreven. Geadopteerden hebben tot 4 keer meer kans op mentale problemen (zelfdoding, psychiatrische opnames) dan leeftijdsgenoten die niet geadopteerd zijn. Ze lopen  vijf keer meer de kans om een drugs- of alcoholverslaving op te lopen en het risico op criminele feiten is twee tot drie keer groter. Hoe komt het dat mensen blijven denken dat adoptie toch zo’n goede kinderbeschermingsmaatregel is en dat opgroeien in het rijke westen toch zoveel beter is dan in het land van herkomst? De invulling die men geeft aan adoptie is voorbijgestreefd, er moet dringend op grotere schaal geïnvesteerd worden in het welzijn van geadopteerden. De keuze om een kind zoveel (kilometers) te verplaatsen van het ene gezin naar een totaal nieuwe omgeving houdt veel meer risico’s in dan men zich aanvankelijk inbeeldt. Het kost ook bakken geld, geld dat beter geïnvesteerd kan worden in het land van herkomst.

Ook micro-racisme is aanwezig in menig adoptiegezin. Omdat geadopteerden vaak met de angst leven om opnieuw weggestuurd te worden, passen de meesten zich aan en ervaarden ze sommige reacties niet als racistische uitspraken. Het idee dat blanken beter kunnen opvoeden dan mensen uit Azië of Zuid-Amerika gaat de logica voorbij. In dat opzicht kunnen ook perfect kinderen vanuit Europa naar rijke Afrikanen gestuurd worden want ook zij kunnen immers, omdat ze veel geld hebben, een kind grootbrengen.

De geldstromen van adoptie vertrekken naar de verkeerde partners. Adoptie is een verwrongen systeem van vraag en aanbod. Zolang mensen kindjes willen adopteren, zullen er nog steeds aangeboden worden, ook al spreekt men in het huidige klimaat van special needs kinderen. Hoe zouden kinderen hier zoveel meer aangepaste hulp krijgen nu de wachtlijsten in de mentale zorg zo lang geworden zijn?

De wantoestanden in adoptie worden ook in het boek besproken. De schrijfsters zijn heel duidelijk: adoptie is niet meer van deze tijd. Het psychologisch leed moet gestopt worden. Het psychologisch leed in een herkomstland is niet te vergelijken met het psychologisch leed veroorzaakt door een vroegkinderlijk trauma bij transnationale adoptie. Er moet paal en perk gesteld worden aan een systeem dat niet deugt. Vorige week communiceerde Zweden ook al over een adoptiestop in hun land. Binnenkort komt er ook in België op federaal niveau een onderzoekscommissie die de transnationale adopties historisch moet analyseren. Net vandaag heeft de minister van Welzijn, Caroline Gennez (Vooruit) de adopties vanuit India en Togo naar Vlaanderen stopgezet.

Mijn neus wijst in de richting de overheid, die vandaag schitterde in haar afwezigheid. Na jaren inzet, ontelbare vergaderingen, ontmoetingen met adoptiediensten, met medewerkers van het Vlaams Centrum van Adoptie, met Steunpunt Adoptie  en ontelbare adoptieouders die ons aanspreken op onze kritische mening, ben ik er klaar mee. Ik zal vanaf nu mijn mening de wereld insturen, goed geargumenteerd (deels) dankzij het boek (On)gewenst van Ae Ra en Kiran. Dames, jullie editie is meer dan gewenst!

In Toko139 op Pinkstermaandag met van links naar rechts: Sheela, Ae Ra, Kiran en ikzelf

Donderdag, 24 april 2025

3 jaar geleden zette ik terug voet aan de grond in mijn geboortestreek. Het was een meer dan een simpele voetafdruk. Ik kon met toen niet inbeelden welk avontuur ik aan mezelf schonk.

Het was een beslissing van moed, van onzekerheid, van angst en van heel wat (onvervulbare) verwachtingen.

Wat gebeurde er met me toen ik bewust, terugkeerde naar het kindertehuis, de plaats waar mijn leven een radicale wending kreeg… (lees zeker mijn schrijfsels van april 2022).

Ik las vanmorgen een brief terug van een vroegere vriendin die me bedankte voor de blog en mijn communicatie rond (illegale) adopties en de psychologische impact hiervan. Het geeft me een warm gevoel om te beseffen dat toch enkele mensen mijn bijdrage in dit maatschappelijk te weinig aanvaard debat, erkennen en er zelf over beginnen nadenken. Die kleine zaadjes planten, daar doe ik het nog steeds voor, hoewel ik misschien de laatste tijd wat minder op de voorgrond treedt.

Vandaag had ik normaal gezien een afspraak met een vriendin uit de lagere school. Door omstandigheden ging deze afspraak niet door en heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken. Stoute schoenen? Nee, het is misschien eerder een overtuigde actie. Met mijn documenten in een groen hoesje, nu ik er plots bij stilsta is het de kleur van de hoop, duw ik de deur van het gemeentehuis open. De dame achter de balie vraagt me hoe ze me kan helpen. Ik spreek uit waarvoor ik kom en wordt naar een klein bureautje gestuurd. Een vriendelijke medewerkster roept me binnen. 

Ik doe mijn verhaal opnieuw en toon enkele documenten om mijn persoonlijke vraag te argumenteren. Ze checkt mijn gegevens in haar database en komt met de bevestiging: de procedure zou een maandje kunnen duren maar de vraag moet via het schepencollege passeren.

Het brengt een lichte spanning met zich mee: zo snel! Ik ben verbaasd. Ik had me voorbereid op een procedure van een jaar. Nu ja, er kunnen nog altijd wat drempels op de weg komen, maar die zal ik dan resoluut en veilig nemen.  Om 12.15u heb ik de officiële aanvraag via mail verstuurd… Mijn hart maakt enkele bokkesprongen. Spannend…

Wie weet over welke adoptiegerelateerde procedure ik het hier heb? Ben je nieuwsgierig naar de verdere details van deze bijzondere onderneming? Blijf me hier dan zeker volgen!

Ondertussen bereid ik ook mijn volgende reis voor, eentje dat exclusief zal zijn voor moeder en dochter. India, mijn relatie met jou laat me niet los. Deze keer kom ik met mijn lieve meid. Wat zal het voor haar betekenen om mijn geboortestreek te ontdekken? Ik voel het niet helemaal hetzelfde aan als met mijn oudste zoon in 2022. Toen heb ik hem eerder op sleeptouw genomen tijdens mijn zoektocht. Nu wens ik een volwaardig aangepaste reis voor Sumaya, eentje op haar ritme, eentje gebaseerd op haar noden. Ik wil er vooral voor zorgen dat haar gevoelens niet op de spits gedreven worden, ze functioneert anders dan haar oudere broer. Een nieuw waardevol avontuur komt eraan. Ik ben er helemaal klaar voor!

Ik zie mezelf als een toegewijde geadopteerde mama die haar eigen Indische mama nog niet heeft gevonden maar haar wel in haar hart draagt als een gemis waarvan de pijn stilletjes aan slijt. Die pijn zet zich beetje bij beetje om in een aanvaardingsmodus, waarbij mijn kinderen weer meer en meer plek mogen innemen in mijn leven. Ze zijn immers mijn alles, ze zijn mijn toekomst, dé toekomst.

Gemeentehuis Walhain (Waals-Brabant, België)

Op zoek naar een boek van een andere stijl dan alleen over Azië, besloot ik de uitgave van Anna Stuart aan te schaffen: ‘La sage-femme d’Auschwitz’. Het boek doet mijn hart breken als ik lees welke gruwel de Joodse oorlogsslachtoffers moesten ondergaan in de concentratiekampen. Dit boek raakt me diep. Het concentratiekamp in Auschwitz werd verdeeld in blokken. In één van die blokken werden de zwangere vrouwen verzameld. Zij moesten overleven op bedden zonder matras, in omstandigheden waar vlooien en mijten vrij spel hadden en waar hygiëne dus volledig ontbrak en voeding amper beschikbaar was.

In deze erbarmelijke situatie werkte Ana, gedeporteerd omdat ze met het Verzet samenwerkte. Haar redding was dat ze als vroedvrouw aan kon blijven en dus niet de gaskamers werd ingestuurd.  Het geloof dat in leven blijven haar zou redden van de ondergang houdt haar recht.

Ik voel met geconnecteerd met deze vrouw. Tranen rollen over mijn wangen als ik lees hoe pasgeboren baby’s vermoord worden door verdrinking. Nadien wordt er beslist dat de baby’s met blond haar weggehaald worden bij de moeders en naar Duitsland gestuurd worden om op te groeien in gezinnen die beter zijn. Het idee dat geforceerde verdwijningen in oorlogssituaties getolereerd worden, doet me binnenin koken. Vanuit welk recht beslissen mensen om kinderen weg te halen van hun ouders? Moeders kiezen er soms voor om hun kind mee te nemen in hun graf, en ja, in dit stadium van mijn leven kan ik dat beter en beter begrijpen.

Ik ben niet opgegroeid in een oorlogssituatie maar met welk recht ben ik weggerukt uit mijn thuisland? Ook daar werden vroedvrouwen in de jaren ’70-’80 overhaald om baby’s te vermoorden omdat vrouwen in de Indiase cultuur als minderwaardig werden beschouwd. De moeders bleven achter, het moet hartverscheurend en mensonwaardig geweest zijn. De technieken van babymoord waren ook in India schering en inslag: meststoffen te eten geven, zout laten eten zodat ze uitdrogen, de nek omwringen en noem maar op. Deze vroedvrouwen stonden onder druk van de families die eisten dat de vrouwelijke baby’s moesten verdwijnen. Een aantal kinderen werden zogezegd gered, en kwamen in het adoptiesysteem terecht waar sommigen voor veel geld naar het buitenland werden versast. Cultuur, machtsmisbruik, en onbegrip voor bepaalde situaties, zorgen voor verwrongen resultaten. Ik ben nu even woest, gefrustreerd en ontroostbaar. Maar de moed om ook dit leren onder ogen te zien, zorgt ervoor dat ik heel.  Voor nu vraag ik me af: Where is humanity?

Boek: La Sage-Femme D’Auschwitz, Anna Stuart, Editions J’ai Lu, 2024

Pour la traduction en FR: voir plus bas sur cette page.

Foto van Igor Altuna, 2022 – Photo d’Igor Altuna, 2022

NEDERLANDS:

Tijdens het surfen kwam ik dit beeld tegen. Het beeld kwam bij me binnen. In dit geval blijft de baby aap gehecht aan zijn mama, ongeacht het gevaar dat er schuilt. De moeder zal verscheurd worden, samen met haar kind. Dit beeld is hartverscheurend. En men zal denken: de natuur kan hard zijn.

Het gevoel dat bij me opkwam is onrechtvaardigheid naar mijn verleden toe: is het niet hartverscheurend dat kinderen weggerukt worden van hun moeder? Het verstand van de mens gaat soms niet verder dan het eigenbelang.

Er zullen stemmen opgaan: maar de mens is béter dan de dieren. Wij redden kinderen! Maar tegen welke prijs?

De onvolledige achtergrond-informatie over het kind maakt van het kind een object, en de ongeïnformeerde nieuwe entourage vangt kinderen soms op als poppen. Kinderen zijn levende wezens, die naarmate ze uitgroeien tot volwassenen hun eigen idee zullen vormen. Als ze nadien erop uitkomen dat hun eigen leven gegrond is op leugens, zullen ze zichzelf opnieuw moeten heruitvinden. Daar kruipt ontzettend veel tijd en energie in. En dit alles negeren? Dat kan, maar dat is niet altijd de beste optie. Want de genen bewijzen dat je je herkomst niet kan verloochenen.

FRANÇAIS:

En surfant, je suis tombée sur cette image. L’image m’est venue. Dans ce cas-ci, le bébé singe reste attaché à sa mère, quel que soit le danger qui le guette. La mère sera déchirée, ainsi que son enfant. Cette image est bouleversante. Et l’on se dit : la nature peut être atroce.

Le sentiment qui m’est venu est celui d’une injustice par rapport à mon passé : n’est-il pas déchirant que des enfants soient arrachés à leur mère. L’esprit de l’homme ne va parfois pas plus loin que l’intérêt personnel.

Il y aura des voix : mais l’homme vaut mieux que l’animal. Nous sauvons des enfants! Mais à quel prix? L’information incomplète sur l’enfant fait de lui un objet, et le nouvel entourage non informé attrape parfois les enfants comme des marionnettes. Les enfants sont des êtres vivants qui, en devenant adultes, se forgent leurs propres idées. Par la suite, s’ils découvrent que leur propre vie est fondée sur des mensonges, ils devront se réinventer. Cela demande beaucoup de temps et d’énergie. Et ignorer tout cela ? On peut le faire, mais ce n’est pas toujours la meilleure solution. Car les gènes prouvent qu’on ne peut pas nier ses origines.

Gedicht + Recept (la traduction en FR se trouve plus bas sur cette page)

RECEPT GEMBERTHEE

• Breng 1 liter water aan de kook
• Voeg gember toe (naar smaak) en laat 5 minuten doorkoken
• Voeg 2 soeplepels zwarte theeblaadjes toe
• Laat koken tot de kleur van het water donker wordt
• Voeg 5 peulen (opengesneden) kardemom toe
• Laat opnieuw doorkoken, een minuutje is voldoende
• Voeg een flinke scheut melk toe en laat opnieuw doorkoken tot er zich een mousse vormt.
• Draai het vuur uit en drink zo de thee heet mogelijk.
• Smakelijk!

Poème + recette

RECETTE MASALA CHAI – THÉ INDIEN au gingembre

• Porter 1 litre d’eau à ébullition
• Ajouter le gingembre frais (selon le goût) et laisser mijoter pendant 5 minutes
• Ajouter 2 cuillères à soupe de feuilles de thé noir
• Laisser mijoter jusqu’à ce que la couleur de l’eau devienne plus foncée
• Ajouter 5 gousses de cardamome (coupées)
• Laisser bouillir à nouveau, une minute suffit
• Ajouter une bonne dose de lait et laisser bouillir à nouveau jusqu’à ce qu’une mousse se forme.
• Éteindre le feu et boire le thé aussi chaud que possible.
• Bonne dégustation!

Namaste lieve volgers,

Allereerst wil ik jullie bedanken voor jullie (blijvende) interesse in mijn avonturen. Het heeft wat tijd gevraagd maar mijn reisverslag staat online. Joepie!

Mijn laatste reis heeft misschien niet geleid tot het gewenste resultaat: mijn biologische ouders vinden. Maar ik heb wél kunnen reizen door mijn geboortestreek en dit op een veilige gemoedelijke manier. Dankzij mijn vriendelijke gids en de chauffeur heb ik het platteland van Muzaffarpur bewonderd, van de typische gerechten kunnen proeven en ook de manier van samenleven kunnen ontdekken. Het blijft een streek met veel analfabetisme, dit heeft een serieuze impact op de levensvisie van de dorpelingen. Het lijkt alsof de tijd er heeft stilgestaan. Velen leven nog volgens de standaarden van het kastensysteem, iets wat voor ons westerlingen als onbegrijpelijke levenswijze wordt gezien. En toch is het nergens in de wereld perfect of ideaal. Het maakt wel dat mijn zoektocht op dit niveau een serieuze uitdaging is. Toch laat ik me niet ontmoedigen. Ik vier mijn leven en voel dat mijn project in India nog niet afgerond is. Never Give Up, I am unstoppable.

Deze krachtige songs van Sia werden ook door mijn gids ingefluisterd. Hij heeft mijn reisverslag (in het Engels) op zijn blog gepubliceerd. Het verslag bestaat uit zijn woorden, de mijne zullen, als de tijd rijp is, op deze blog verschijnen.

Veel leesplezier!

https://bkrishnaachef.blogspot.com/2024/11/shila-searching-her-indian-roots-never.html

Dankzij mijn gids kon ik veilig rondreizen in mijn geboortestreek.